młodzieńca który zaledwie

„młodzieńca, który zaledwie kilka miesięcy temu nielicho w Madrycie dokazywał. Nie zachował się żaden portret Marii Henrietty z tamtego okresu. Van Dyck portretował ją, kiedy była już kobietą dojrzałą, twardo przez los doświadczoną. Powszechnie uważano ją w młodości a nader urodziwą.
Jednak nie Maria Henrietta miała zostać główną bohaterką uroczystości własnego ślubu. Los ten przypadł Jerzemu Villiers, księciu Buckingham, a dzięki niemu w kręgu nie najlepszej sławy znalazła się też królowa Francji. Anna Austriaczka.
Zastanawiające było i to, że wszyscy wysłannicy Jakuba I chociażby Carlisle i Holland a więc reprezentanci surowych obyczajowo i oszczędnych Anglików, starali się wielkim przepychem, graniczącym wręcz z bufonadą, przelicytować lekkomyślną przecież na ogół arystokrację francuską. Popadając w przesadę, wzbudzali nawet niesmak. Lud Paryża dtugo kpił z. rozrzutnych Anglików, przyrównując ich do pańskich dziadów, kierujących się dewizą „zastaw się. a postaw się".
Najbardziej szokującym zjawiskiem był jednak sam Buckingham, który przybył do Francji jako osobisty wysłannik starego i młodego króla, zarówno by uświetnić udaną misję zaręczyn, jak też by towarzyszyć młodziutkiej Henrietcie Marii w podróży do jej nowej ojczyzny.“(7)