Bank Haana zobowiązał

„Bank Haana zobowiązał się przekazać skarbowi Rzeczypospolitej połowę sumy kontraktowej w ciągu trzech miesięcy od daty umowy, drugą zaś połowę w ciągu następnych trzech miesięcy. Dnia 9 maja Komisja Skarbowa odebrała ofertę od innego banku holenderskiego — firmy Smeth, Hogger, Grand et Co. — „którzy z większym kosztem prokury ofiarując pożyczkę piętnastu milionów zł polskich, i też w przeciągu trzech miesięcy wypłacić oświadczyli, z dozwoleniem nawet wydania zaraz do nich asygnacji co dni ośm na fl. holenderskich 300 000, które asygnacje jp. Blank tu realizować obiecał".
Jest niezrozumiałe, dlaczego Komisja Skarbowa nie skorzystała od razu z tej oferty, mimo że do ogólnej sumy pożyczkowej gwarantowanej przez sejm brakowało jeszcze 10 do 15 milionów złp, lecz postanowiła wysłać do Holandii specjalnego swojego plenipotenta do rokowań „z tymi, którzy by z zyskowniejszymi kondycjami pożyczkę drugich piętnastu milionów złp dla Rzplitej ofiarować chcieli"8. Sytuacja kraju nie sprzyjała targowaniu się o lepsze kondycje, ważna natomiast była szybkość realizacji kontraktu.
Pozostaje do wyjaśnienia sprawa najważniejsza czy Rzeczpospolita z zawartych kontraktów mogła oczekiwać realnych korzyści, tzn. napływu jakichkolwiek sum kredytowych Stanisław August twierdził, że nie, opierając się na fakcie, że do dnia jego akcesu do Targowicy żadne kredyty z zagranicy nie nadeszły. Jednakże badania Tadeusza Korzona wyjaśniły tę sprawę w duchu zupełnie przeciwnym sugestiom króla. Przede wszystkim bank Haana już dnia 15 maja upoważnił dom handlowy Prota Potockiego do kredyt wania skarbu Rzeczypospolitej na sumę pół miliona florenów holenderskich. Operacja ta została chwilowo wstrzymana, gdy Komisja Skarbowa zawarła wreszcie z bankiem Smetha, Hoggera i Granda osobną umowę dnia 8 czerwca, przyznając im korzystniejsze niż Haanowi tzw. koszta prokury (7%). Oba banki holenderskie zaczęły teraz spierać się o wyłączność operacji finansowych na terenie Polski, co zresztą dowodzi, że jeszcze w czerwcu 1792 roku niektóre koła finansowe w Holandii upatrywały w transakcji z Rzecząpospolitą korzystny interes. Nieporozumienia te wstrzymywały realizację zagranicznych pożyczek. Jednakże można było się spodziewać, że uruchomienie kredytów nastąpi lada dzień. Dopiero po akcesie króla do Targowicy w dniu 30 lipca 1792 roku plenipotent Piotra Haana, ksiądz Ossowski, odebrał bankowi Prota Potockiego prawo kredytowania skarbu Rzeczypospolitej na rachunek banku amsterdamskiego. Ale jeszcze w tydzień później (6 VIII 1792) nadeszły od Smetha, Hoggera i Granda (którzy nie otrzymali dotąd wiadomości o kapitulacji Stanisława Augusta) nowe oferty uruchomienia kredytów dla Polski; oczywiście Komisja Skarbowa w nowej sytuacji zmuszona była te propozycje odrzucić87.“(9)